Şermin Tevfik Fikret Kitap Özeti, Bölüm Bölüm Tahlil ve Karakter İncelemesi

Şermin, Tevfik Fikret’in çocuklar için yazdığı otuz bir adet şiirden oluşan bir kitaptır. Fikret, bu şiirleri ölümünden kısa bir süre önce kitaplaştırmıştır.

Bu şiirler, Fikret’in Rübâb-ı Şikeste’de yer alan şiirlerine göre çok sade ve sıcak bir dille, duru bir Türkçe ile yazılmış ve devrinde çok beğenilmiştir.

Bu kitapta yer alan şiirlerinde, Tevfik Fikret, çocukları doğruluğa, çalışmaya, kardeşliğe, insanları sevmeye yönlendirmek istemekte, onları iyi birer insan olmaya hazırlayacak duyguları işlemektedir. Bunu yaparken de çocuk ruhunu ve çocuk dünyasını çok başarılı bir şekilde yakalayabilmektedir.

Kitapta çocuklar için eğitici şiirler yer almaktadır. İlk şiiri “ithaf” da “Yuva” adlı okulun öğrencilerine seslenmektedir.

“İthâf”

“Yuva şefkat yuvasıdır, Bir marifet yuvasıdır; Sev yuvanı orada sen Kardeşlerinle koşarak. Ötüşerek, oynaşarak, Öğrenirsin -öğrenmeden Nedir zahmet, nedir keder-”

Burada, çocuğa verilen öğüt; okulunu sevince, fazla zorlan­madan güle oynaya çok şey öğrenebileceğidir.

“Hediye” Küçük bir kızın ağzından ablasının verdiği hediye anlatılmak­tadır: “Beni ablam sever ancak, Böyle başka kim anacak? Melek ablacığım benim; Sen benimsin, ben seninim ! ”

“Umacı” Bu şiirde, batıl inançlardan, cinlerden ve perilerden korkma­nın boş olduğu anlatılmaktadır. Şermin’in Abi’si ona bir oyuncak kutusu getirir ve örnekleri İle gerçekleri Öğretir: “O gün korkmamaya yemin Etti: artık yalan dolan Çarşamba karılanndan. Cadılardan titremiyor; Hep kutuda onlar! diyor. Aklı başında insanlar Yalnız fenalıktan korkar”

Muhallebim ve Mektebim: Burada anlatılan çocuk muhallebiyi çok sevmektedir. Ancak, okul ona dünyayı tanıttığı, bilgiyi öğrettiği için tercihini okuldan yana yapar:

Sizin olsun muhallebim… Bana yetişir mektebim ! ” ■ ■ ■ “Keman” Anlaşılan o ki, şair kemanı diğer müzik aletlerinden daha fazla sevmektedir. Bu nedenle, küçük çocuğun ağzından keman sevgisini işlemiştir:

Bana ağabeyim gibi, Tesir eden keman sesi… Bazı ağlar İçin için, Bazı gülmekten kırılır.. Hepsinin de güzel sesi Do, re mi, fa-fa, sol, lâ, si Kulaklarımda nağmesi”

Şair, çocuklara vatan sevgisi vermeyi de ihmal etmemiştir:

Vatan, öksüzler anası Yaşatırsak, bir o yaşar Yaşasın tâ haşre(kıyamete) kadar ! ”

Bahara özlem, çiçeklere sevgi örneği:

Gelin yüzlü papatyalar, Altın gözlü papatyalar.

Rüzgâr eser kah o yana, Kah bu yana hep beraber, Dalga dalga eğilirler; Ferah verirler insana Güler yüzlü papatyalar, Altın gözlü papatyalar.”

Yine aynı doğa sevgisi:

“Kuşlarla”

“Kuşlar uçar, ben koşarım; Onların kanatları var, Benim kanatlarım kollarım. Kuşlar kanadım çırpar,

Aynı sevgi, yukarda kuşları ve papatyaları anlatıyordu, bu­rada da kedisini:

“Rengin”

Rengin demek renkli demek; Benim kedim de üç renkli, Hem de benekli, benekli, Sarı kedim, siyah kedim, beyaz kedim Adı ‘Rengin’ olsun dedim”

Aşağıdaki şiirde, çocukların geçmişe göre çok fazla imkânla­ra sahip olmalarının, kendileri için ne kadar büyük bir şans oldu­ğu anlatılmaktadır:

“Hasb-ı hâl” (Sohbet, söyleşi)

“……………..Vaktiylebiz Ne sıkıntılar çekmişiz Okumak, öğrenmek için; Düşündüm de güldüm demin.-Size ne mutlu çocuklar! Güzel kitaplarınız var; Hocalarınız da iyi, Öğretiyorlar her şeyi; Tahta, rahle (sıra) hep mükemmel; Hiç birisi yoktu evvel. Hasırlarda sürünürdük, Evlere hep cahil döndük…. Okuyunuz: Okuyanlar Çok şey bilir, çok şey yapar; Muradına onlar erer, Cennete de onlar girer,

Okumalı, oynamalı, Hiç işsiz oturmamalı”