Bilmezsiniz Ama Babalar da Ağlar Kitap Özeti, Bölüm Bölüm Tahlil ve Karakter İncelemesi

Bir babanın erdemi çocuklarının sevgisidir. Doğumumuzu heyecanla bekleyen, dünyaya gelişimizle birlikte büyük sorumluluklar yüklenen ve bu durumdan da hiçbir zaman şikâyetçi olmayan annelerimizin ve babalarımızın bizim için yaptığı tüm fedakârlıklarda tek istekleri; hiç şüphesiz, mutluluğumuz ve hayata karşı zaferlerimizdir.

Babalarımızın bizler için yaptığı fedakârlıklar anlatmakla bitmez, bu nedenle onları fırsat bulduğumuz her zaman ve her yerde kucaklamalıyız, Annemize, babamıza veya yakınlarımıza sevgimizi göstermek için onlara “özel günler”in gelmesini beklememeliyiz.

Babalarımızın üzerimizde hiç bitmeyen bir sevgisi ve sorumluluğu vardır; bizi saran, koruyan, kollayan… Çocukların gözünde balar bambaşkadır, bir efsanedir. Bunu hiç unutmamalıyız.

İçimizde sakladığımız, bazen de bastırdığımız duygularımızı zaman geçmeden göstermeliyiz. Gözlerinin içine bakıp, gülümseyerek, onların kıymetini, büyüklüğünü onlara hayattayken hissettirmeliyiz.

Sonuç olarak, sevdiklerimiz bizler için çok değerliler. Bizde sevgimizi onlara gösterelim, hadi bir adım atalım ve annemize babamıza sarılarak ellerini öpelim.

İÇİNDEKİLER

Önsöz     ….11 Giriş     ….15 Babalar Yüreklerini Gösteremez Yavrucuğum     ….21 Baba Olmayı Yeğlerim     ….23 Çocuk Kimliğinde Baba Modeli     ….25 Baba Figürü Vazgeçilmez     ….27 Baba Babalığını Yapmalı     ….30 “Babam ve Oğlum” Üzerine     ….31 Sözün Özü     ….33 Acıyı Ört Baba     ….35 Babam ve Ben     ….36 Sizin Hiç Babanız Öldü mü?     ….37 Bir Babanın Çocukları İçin Yapabilecekleri ve Yapamayacakları ..38 Bir Saatini Satın Alıyorum     ….40 Baba Olursam     ….42 Oğul Koşması     ….42 O Adam Benim Babam     ….43 Ah Babam Hatırlıyorum da!     ….50 Seni Seviyorum Baba     ….51 Özledim 53 Baba! Kabrinde Toprağınla Dertleştim    54 Baba     ….59 Baba Hasreti     ….60 Sen Babamdın     ….64 Babasız Kalmak     ….68 Teşekkürler Babacığım     ….69 Hayırsız Evlat     ….71 Babama Mektup İçin     ….74 Nasıl Yapardın Baba?     ….79 Denizden Dönecek Babam     ….80 Sen Beni Anlarsın Baba     ….83 Özlemin En Acı Hali     ….85 Babanın Çocuğuna Mirası     ….86 Erkekler Var mısınız Ağlamaya?     ….88 Sessiz Bir Çığlığım Beni Bul Baba!     ….90 Baba Seni Özledim     ….98 Bir İç Dökümü     ….101 Hakiki Baba     ….103 Babama     ….104 Babamın Ağladığı Gün     ….105 Ayaza Düşen Çığlık     ….106 Mutsuz Kızdan Merhum Babasına     ….107 Babacığım     ….109 Tek Vücut     ….110 Önemli Bir Adam     ….112 Öpücük Kutusu     ….112 Baba Yüreğinin Yankısı     ….113 Babam Gibi Baba     ….115 Baba Yüreği     ….116 Huzursuzluk Ocağından Tüten Dumanlar     ….117 Babasızlık     ….120 Ağlama Baba     ….121 Şehit Babam     ….122 Babam Usta Ben Kalfa     ….124 Oyun Başlıyor     ….125 Seni Kaybettik Baba     ….126 Küçük Şey Yoktur Aslında     ….127 Babamsın     ….132 Babamın Gözlerinin İçi     ….133 Babam Seyrediyor!     ….134 “Babamın Bitmeyen Parasının Sırrı”     ….137 Oğlum Osman’a     ….138 Adam Olmak     ….141 Kalbime babam kaçtı     ….142 Eğer     ….144 Baba Beni Affet     ….146 Babaları Anlamak     ….148 Canım Babama     ….149 Babacığım! Diye Haykırmak İstiyorum     ….151 O Gece Babamla Sirke Gidemedik Ama     ….151 Oğlum, Ben de Seni Seviyorum     ….153 Ben Babayım Oğlum     ….156 Babalar Günü Telefonu     ….157 Öğrenecek Çok Şey Var     ….163 Seni Ne Çok Özlemişim Baba     ….168 Bir Babanın Babasına Mektubu     ….169 Benim Babam Bir Kahramandı     ….171 Baba Nasihati     ….175 Asker oğuldan Uyansana Baba     ….176 Sözüm Söz     ….179 Sevgili Babacığıma     ….181 Benim İyi Babam     ….182 Babam     ….183 Babamın Gözyaşları     ….184 Babaların En Kralına     ….186 İslâmda Anne-Baba Hukuku     ….191 Baba Hakları     ….193 Allah’ın Kullarından İstekleri     ….193 Babaya Yapılacak İyilikler     ….194 Rahmete Erişmiş Atalar İçin Okunacak Dua     ….197 Ana Babaya Yapılan İyiliğin Faydaları     ….198 Ana Babaya Hizmet Edenden Allah Memnun Olur     ….199 Salatül-Valideyn (Ana-Baba Hakkı Namazı)     ….200 Baba Duası Kabul Olur     ….200 Baba Evladına Beddua Etmez     ….201 Çocuklar Arasında Eşitlik     ….203 Babanın Çocuğuna Karşı Görevleri     ….204 Babasına Lanet Edene Allah Lanet Eder     ….206 Ana ve Babasına Yetişip de Cennete Gidemeyen Kişi     ….206 Ana ve Babanın Duası     ….206 Babanın Dostuna İyilik Etmek     ….207 Müslüman, Babasını Adı ile Çağırmaz     ….207 Bir Baba Olarak Hz. Muhammed (s.a.v)     ….207 Oğlu İbrahim’i Ziyaret     ….210 Ağlayan Bir Çocuğun Sesi     ….210 Hoş Geldin Kızım     ….211 Anam Babamsınız     ….211 Küçük Adam Orada mı?     ….212 Onlara Merhamet Ediyorum     ….212 Benim Çiçeklerim     ….212 Ne Güzel Süvariler     ….213 Baba Sözleri, Özdeyişler     ….214 Kaynakça     ….221

Önsöz

“Hayatta ben en çok babamı sevdim.” diyor Can Yücel. Hiçbirimiz hayatta en çok babamızı sevemedik. Daha doğrusu babamıza duymamız gereken sevginin önüne daima başka sevgiler geçti. Erteledik sevgimizi, birer yetişkin olduğumuzda da utandık babaya sevgimizi söylemeye. Babamızı çok sevmiş olabiliriz ancak babamız hayatta iken değil. Ya babamızı kaybedince onun yokluğunun acısı bize öğretti baba sevgisini ya da biz baba olunca arıladık baba yüreğinin ne demek olduğunu. Kızlar el ocağına gidince anladı baba ocağının kadrini, baba kucağının sıcaklığını. Babalar pek anlaşılmadı yavrularınca, ya da nedendir bilinmez daima yanlış anlaşıldı. Gelenek, babalara bebeklerini kucağa alıp koklaya koklaya öpmesini, sevmesini yasakladı, kınadı. Bizler uyurken bir hırsız gibi sokulup öpebildiler ancak. Ağlamaları yasaktı babaların. Duyguları sindirilmiş ya da doğuştan yürekleri dondurulmuştu. Suskun bir teslimiyete mahkum edilmişlerdi adeta. Yitik hazinelerimizdi onlar.

“Ağlama bu günler gelir de geçer babam Ağlama bu dertler elbet biter babam Ocaksız köylerimde dumanlar biter Ben yandım sen yanma Allah aşkına babam.”

Kimi anneler için babalar, “Akşam baban gelsin yaramazlığını söyleyeceğim” diye çocukları korkutmaya yarayan varlıklardı, ya da akşama kadar çalışıp bir şekilde eve eli dolu gelmeye yarayan işgüzar adamlardı. Kimi anneler de babalarımızı olduğu gibi görebilmemizi engelleyen perdelerdi.

İster “baba”, ister “babacığım”, isterseniz “peder” deyin veya ne derseniz deyin herkesin bir babası vardır. Eskiden baba imajını tarif etmek kolaydı. Evin ekmeğini kazanan, disiplini sağlayan otoriter güç, ailenin sembolik reisi, güvenliği sağlayan hayat sigortamız, erkek ebeveynimiz olarak tanımlanırdı. Annelerimiz, babamızı bazen bir ceza yargıcı, bazen başımızdaki bir gardiyan bazen de evdeki huzursuzluğun müsebbibi olarak tanıtırlardı. Genellikle günün çoğunu iş denilen esrarengiz yerde geçiren baba, akşamları da yine işini düşünürdü. Çocukluğun körpe duygularıyla babamız ile ilgili ürkek, kapalı bir kutuyu merak etmek gibi yaklaşımlarda bulunurduk. Üstüne üstlük biz de baba olunca böyle mi olacağız diye tedirginleşirdik. Toplumsal değerler -ne adınadır bilinmez- babalar ile evlatlar arasındaki duygusal bağlar arasına duvar örmüştü, yetişmekte olan çocuklar da aradıkları sevgiyi annelerinde bulmaya çalışırlardı. Annelerine her şeylerini söyleyip paylaşırlardı da iş babalara gelince ürkek bir ceylan gibi suskun kalırlardı. Cep harçlığını dahi babalardan isteyemeyip araya şefaatçi olarak anneler ortaya sürülürdü. Tabii ki babalarda her şeyi en son duymak gibi bir talihsizliği yaşarlardı isteseler de istemeseler de.

Babalar, buzdolabının içindeki lambalar gibidir; buzdolabının kapağını açmadıkça içerisini görmemizi sağlayan lambanın varlığının farkına varamayız. İç dünyalarını olduğu gibi görmekte acemilik çektiğimiz babalarımızı nedense peşin hükümlerle, ön yargılarla anlamaya çalışırız. Gün olur yargısız infaza tabi tutarız babayı. Tarih, ortalıklarda olduğu vakit problemli, beceriksiz, ayak bağı, keyfe keder katan, ihmal edilmeye, görmemezliğe gelinmesi gereken, gömleklerinin yakası kirli, ceketinin yakasına kepekler dökülmüş veya ağzı nikotin kokan gibi korkunç özelliklerin üstüne yıkıldığı şamar oğlanı olarak takdim etmiş babaları.

Tarih bizi babadan korkutmuştur. Gelenek korku duvarları çekmiştir aramıza. Yanıbaşımızdaki babayla aramıza uçuk uzaklıklar koymuştur töreler. Kaşları çatık, aşırı ciddi, işinden başka bir şeyi düşünmeyen, çocuklarının eğitimi ile ilgisiz, onlarla vakit geçirmeyen, oyun oynamayan, sert, kavgacı, tahakküm sahibi bir baba imajı tasvir eden yanlış anlayışları, dinimizin öğretileri doğrultusunda silmek mümkündür.

Yüce İslâm dininin babalara verdiği kutsal değeri babaların elinden alan yozlaşmış kültürler, neslin mayasını şekillendiren baba bilincini koflaştırmaya çalışmıştır. Babaya gereken muhabbet ve hürmeti “geri kafalılık” olarak niteleyen ve maneviyatımızı dinamitleyen yoz kültüre karşı “baba” imajının ayet ve hadis ışığında, milli değerler anlayışında yeniden diriltmeye mecburuz. Sokakta çocuklarla oyun oynayan, oyunları bozulmasın diye namazını uzun tutan, namaz kılarken sırtına çıkan çocuklara ses çıkartmayan, bacaklarının arasını açıp çocukların hareketlerini kısıtlamayan, ağlayan çocuğun sesine dayanamayıp namazını acilen bitiren ve çocuğun derdini soran bir peygamberin örnekliğindeki baba imajını evrenin her bölgesindeki yetim yüreklere yansıtmak misyonumuz olmalıdır. Nasıl bir baba sorusunun cevabı. Hz. Muhammed (s.a.v) gibi bir baba ….

Tarih vefasızlık etmiş babalara, gelenek hakkını yemiş babaların. Edebiyatımız bile nankör davranmış babalara. Babalar ile ilgili çalışmaların neredeyse yok denecek kadar az olması, babalarımızın iç dünyalarına yabancı kaldığımızın veya pek itibar göstermeyişimizin acı gerçeğidir. Hangi konuda araştırma yaparsanız yapın yüzlerce kaynağa rastlarsınız. Ancak iki yıl boyunca yaptığım araştırma sonucunda babalar ile ilgili kaynakların kısır olduğunu gözlemledim. Mesela anneler ile ilgili binlerce şiir yazılmış, yüzlerce kitap kaleme alınmış. Annelerimiz kadar babalarımız da bizim cennet sertifikası olarak görebileceğimiz bir önemdedir. Anneler ile ilgili “Benim Annem Bir Melek” kitabımı beğeni ile okuduğunu söyleyen bir okurumun “Neden biz babaları da yazmıyorsunuz?” sözü babaları ihmal eden edebiyatımızın hatasını telafi için babalara karşı bir vefa borcunu ödeyebilmek ve varlıkları hayatta iken layıkıyla takdir edilemeyen, ancak öldüklerinde kıymetlerini idrak edebildiğimiz gönül sarayımızın tahtsız sultanlarını, iç dünyalarındaki mevsimleriyle tanıtabilmek amacı bu eserin doğuşunu zorunlu kıldı….

Giriş

“Özüm babam, gözüm babam seni nasıl döksem kalemin ucundan ruhum titriyorken bir mum alevinde. Ne vakit senli uykulara yatsam düşüm sen, gelir o mağrur yüzün uyanırım, tepeden tırnağa koyu bir hüzün.”

Büyük hayatları vardı babalarımızın, büyük!

Gölgeleri dağ gibiydi, sesleri ırmak. Öfkeleri büyük, sessizlikleri uçurum, sevinçleri mülayim. Kendilerine ait olmayan bir hayatları vardı. Hesabı kitabı tutulmamış hayatlardı. Var, şimdi de var böyle hayatlar. Babası yaşıyor kimimizin uzakta. O uzun gölgesiyle, o bulutlara değen başıyla, biraz yorgun. Başka bir çağa bakar gibi geriden, biraz mahzun ve yenik, yaşıyorlar.

Kapılardan sığmayan adamlardı… Dağ gibi gece ve gündüz, ayakta. Sanki bin yıldır yaşıyor, bin yıldır baba. Nasıl bir hayattı bu, hiç düşünmezdik. Babalık böyle bir şey olmalıydı. Böyle yaşardı babalar. Çok düşünür, az konuşur, belki hiç gülmezlerdi. Akıllarından ne geçer, içlerinde neler kaynar, hangi hayallerin ardından giderler? Bilmezdik.

Çalışırlardı bilinmez bir amaç için, ölesiye çalışırlardı. Şikâyet, yazıklanma, yılgınlık olmazdı hallerinde. Bu gücü nereden bulurlardı? Hiç mi yorulmazlardı, hiç mi üzüldükleri, umutsuzluğa düştükleri olmazdı? Boş verdikleri, yenilgiyi kabullendikleri, çekip gitmek istedikleri… Sahi gidecek bir yerleri var mıydı, isteseler nereye giderlerdi? Bin yıldır kök saldıkları topraktan, o evlerden, o bahçelerden, o insanlardan kopmaları mümkün müydü? Değildi… Oraların rükünleriydi onlar. O yolun kıyısındaki çınar, o asırlık çeşme, o mezarlık, kara selviler, her gün doğup batan güneş…

Bir önceki yazımız olan Sil Baştan Kitap Özeti başlıklı makalemizde Ken Grimwood kitapları, Ken Grimwood romanları ve Ken Grimwood Sil Baştan kısa özeti hakkında bilgiler verilmektedir.

Read more